Zo gezegd zo gedaan. Regelmatig werd hij ingezet op allerhande opdrachten. De ene keer was hij bezig in een tuin, de andere keer stond hij, als gewezen schilder, kozijnen of een muur bij iemand te schilderen. Hij genoot van de sociale contacten, de gesprekken met zijn klanten en van het werk dat hij deed. En toen kwam die ene dag. De dag dat hij naar Amsterdam reed voor een klein klusje.
Het adres waar hij moest zijn had hij zo gevonden. Het lag om de hoek van de plek waar een van zijn dochters jaren had gewoond. Hij parkeerde zijn auto, gooide voldoende geld in de meter, liep naar de woning en belde aan. De deur ging open en de aanblik van het meisje wat voor hem stond raakte hem. Zijn ogen vulde zich met tranen die hij snel wegveegde. Het was een jonge vrouw, student, en hij kon zien dat ze het niet zo breed had. Ze ging hem voor naar de plek waar de klus geklaard moest worden en hij ging aan de slag. Anderhalf uur was hij bezig om het kastje wat zij had uitgekozen netjes op te hangen.
Toen de klus geklaard was en er afgerekend moest worden zei hij: “Weet je wat, ik reken maar een uur arbeid en de parkeerkosten zal ik ook voor mijn rekening nemen. Want volgens mij heb jij niet zoveel te besteden”. “Dat klopt” zei ze “Maar meneer, waarom doet u dit?” “Omdat je heel erg lijkt op mijn overleden dochter. Ze woonde hier om de hoek”.
En zo ontstond er een fijn gesprek. Het meisje stelde vragen: “Hoe heette uw dochter? Kwam ze weleens bij Studio K? (De kroeg om de hoek). Deed ze iets met kunst?” Hij antwoordde bevestigend. Het meisje bleek zijn dochter gekend te hebben. En dat deed hem wat. Hij sprak met het meisje af dat ze met het geld wat ze nu had uitgespaard lekker op het terras bij Studio K zou gaan zitten, een biertje zou bestellen en op hem zou proosten. Dat zou ze doen.
Toen hij thuis kwam zag zijn vrouw dat hij aangeslagen was. Hij vertelde haar wat hij had meegemaakt
die dag. Het was een mooie ervaring maar maakte hen ook verdrietig. Samen huilden ze weer even om de dochter waarvan ze, nu bijna een jaar geleden, veel te vroeg afscheid hadden moeten nemen.
Zo gezegd, zo gedaan. Regelmatig werd hij ingezet op allerhande opdrachten.
De ene keer was hij bezig in een tuin, de andere keer stond hij, als gewezen schilder, kozijnen of een muur bij iemand te schilderen. Hij genoot van de sociale contacten, de gesprekken met zijn klanten en van het werk dat hij deed. En toen kwam die ene dag. De dag dat hij naar Amsterdam reed voor een klein klusje.
Het adres waar hij moest zijn had hij zo gevonden. Het lag om de hoek van de plek waar een van zijn dochters jaren had gewoond. Hij parkeerde zijn auto, gooide voldoende geld in de meter, liep naar de woning en belde aan. De deur ging open en de aanblik van het meisje wat voor hem stond raakte hem. Zijn ogen vulde zich met tranen die hij snel wegveegde. Het was een jonge vrouw, student, en hij kon zien dat ze het niet zo breed had. Ze ging hem voor naar de plek waar de klus geklaard moest worden en hij ging aan de slag. Anderhalf uur was hij bezig om het kastje wat zij had uitgekozen netjes op te hangen.
Toen de klus geklaard was en er afgerekend moest worden zei hij: “Weet je wat,
ik reken maar een uur arbeid en de parkeerkosten zal ik ook voor mijn rekening nemen. Want volgens mij heb jij niet zoveel te besteden”. “Dat klopt” zei ze",
Maar meneer, waarom doet u dit?” “Omdat je heel erg lijkt op mijn overleden dochter. Ze woonde hier om de hoek”.
En zo ontstond er een fijn gesprek. Het meisje stelde vragen: “Hoe heette uw dochter? Kwam ze weleens bij Studio K? (De kroeg om de hoek). Deed ze iets met kunst?” Hij antwoordde bevestigend. Het meisje bleek zijn dochter gekend te hebben. En dat deed hem wat. Hij sprak met het meisje af dat ze met het geld wat ze nu had uitgespaard lekker op het terras bij Studio K zou gaan zitten, een biertje zou bestellen en op hem zou proosten. Dat zou ze doen.
Toen hij thuis kwam zag zijn vrouw dat hij aangeslagen was. Hij vertelde haar wat hij had meegemaakt die dag. Het was een mooie ervaring maar maakte hen ook verdrietig. Samen huilden ze weer even om de dochter waarvan ze, nu bijna een jaar geleden, veel te vroeg afscheid hadden moeten nemen.
Zo gezegd, zo gedaan. Regelmatig werd hij ingezet op allerhande opdrachten.
De ene keer was hij bezig in een tuin, de andere keer stond hij, als gewezen schilder, kozijnen of een muur bij iemand te schilderen. Hij genoot van de sociale contacten, de gesprekken met zijn klanten en van het werk dat hij deed. En toen kwam die ene dag. De dag dat hij naar Amsterdam reed voor een klein klusje.
Het adres waar hij moest zijn had hij zo gevonden. Het lag om de hoek van de plek waar een van zijn dochters jaren had gewoond. Hij parkeerde zijn auto, gooide voldoende geld in de meter, liep naar de woning en belde aan. De deur ging open en de aanblik van het meisje wat voor hem stond raakte hem. Zijn ogen vulde zich met tranen die hij snel wegveegde. Het was een jonge vrouw, student, en hij kon zien dat ze het niet zo breed had. Ze ging hem voor naar de plek waar de klus geklaard moest worden en hij ging aan de slag. Anderhalf uur was hij bezig om het kastje wat zij had uitgekozen netjes op te hangen.
Toen de klus geklaard was en er afgerekend moest worden zei hij: “Weet je wat,
ik reken maar een uur arbeid en de parkeerkosten zal ik ook voor mijn rekening nemen. Want volgens mij heb jij niet zoveel te besteden”. “Dat klopt” zei ze",
Maar meneer, waarom doet u dit?” “Omdat je heel erg lijkt op mijn overleden dochter. Ze woonde hier om de hoek”.
En zo ontstond er een fijn gesprek. Het meisje stelde vragen: “Hoe heette uw dochter? Kwam ze weleens bij Studio K? (De kroeg om de hoek). Deed ze iets met kunst?” Hij antwoordde bevestigend. Het meisje bleek zijn dochter gekend te hebben. En dat deed hem wat. Hij sprak met het meisje af dat ze met het geld wat ze nu had uitgespaard lekker op het terras bij Studio K zou gaan zitten, een biertje zou bestellen en op hem zou proosten. Dat zou ze doen.
Toen hij thuis kwam zag zijn vrouw dat hij aangeslagen was. Hij vertelde haar wat hij had meegemaakt die dag. Het was een mooie ervaring maar maakte hen ook verdrietig. Samen huilden ze weer even om de dochter waarvan ze, nu bijna een jaar geleden, veel te vroeg afscheid hadden moeten nemen.
Zo gezegd zo gedaan. Regelmatig werd hij ingezet op allerhande opdrachten. De ene keer was hij bezig in een tuin, de andere keer stond hij, als gewezen schilder, kozijnen of een muur bij iemand te schilderen. Hij genoot van de sociale contacten, de gesprekken met zijn klanten en van het werk dat hij deed. En toen kwam die ene dag. De dag dat hij naar Amsterdam reed voor een klein klusje.
Het adres waar hij moest zijn had hij zo gevonden. Het lag om de hoek van de plek waar een van zijn dochters jaren had gewoond. Hij parkeerde zijn auto, gooide voldoende geld in de meter, liep naar de woning en belde aan. De deur ging open en de aanblik van het meisje wat voor hem stond raakte hem. Zijn ogen vulde zich met tranen die hij snel wegveegde. Het was een jonge vrouw, student, en hij kon zien dat ze het niet zo breed had. Ze ging hem voor naar de plek waar de klus geklaard moest worden en hij ging aan de slag. Anderhalf uur was hij bezig om het kastje wat zij had uitgekozen netjes op te hangen.
Toen de klus geklaard was en er afgerekend moest worden zei hij: “Weet je wat,
ik reken maar een uur arbeid en de parkeerkosten zal ik ook voor mijn rekening nemen. Want volgens mij heb jij niet zoveel te besteden”. “Dat klopt” zei ze.
“Maar meneer, waarom doet u dit?”. “Omdat je heel erg lijkt op mijn overleden dochter. Ze woonde hier om de hoek”.
En zo ontstond er een fijn gesprek. Het meisje stelde vragen: “Hoe heette uw dochter? Kwam ze weleens bij Studio K? (De kroeg om de hoek). Deed ze iets met kunst?” Hij antwoordde bevestigend. Het meisje bleek zijn dochter gekend te hebben. En dat deed hem wat. Hij sprak met het meisje af dat ze met het geld wat ze nu had uitgespaard lekker op het terras bij Studio K zou gaan zitten, een biertje zou bestellen en op hem zou proosten. Dat zou ze doen.
Toen hij thuis kwam zag zijn vrouw dat hij aangeslagen was. Hij vertelde haar wat hij had meegemaakt die dag. Het was een mooie ervaring maar maakte hen ook verdrietig. Samen huilden ze weer even om de dochter waarvan ze, nu bijna een jaar geleden, veel te vroeg afscheid hadden moeten nemen.
Een aantal jaren na zijn pensionering werd hij het stil zitten een beetje zat. Hij was altijd een bezige bij geweest. Ondanks dat hij genoot van zijn vrijheid, zijn vakanties met zijn echtgenote en zijn hondje, wilde hij wat meer. Hij besloot zich in te schrijven bij een
klusdienst. Je weet wel, een online bureau wat we allemaal kunnen inhuren wanneer we een klusje in huis hebben wat we niet zelf kunnen uitvoeren.
De klusjesman
"De beste manier om te leren wat je kinderen belangrijk vinden wanneer je gaat scheiden is om naar hen te luisteren. Want zij weten wat goed voor ze is." Dat is wat mijn zoon zei toen hij 9 jaar geleden als 16-jarige aan tafel zat bij Humberto Tan op de Dag van de Scheiding.
Kind en scheiding
Hij was het laatstgeboren kleinkind dat opa op zijn armen heen en weer mocht wiegen. Het laatste kleinkind die door opa werd getroost. Opa was al jarenlang ziek en overleed uiteindelijk toen zijn kleinzoon pas 5 maanden was.
Het tuintje van opa
Financiën bij scheiding: De eerste stappen
De keuze om te scheiden is gemaakt. Hoe nu verder? Naast de stap naar een advocaat of mediator kan je ook beginnen met het regelen van een aantal praktische, administratieve zaken. Zorg dat je goed inzicht krijgt in de gezamenlijke administratie en neem alvast de volgende stappen.
Meer verhalen
Regel met rust
Regel
met rust
Bekijk de veelgestelde vragen of neem vrijblijvend contact op.
Ik denk graag met je mee!
Bekijk de veelgestelde vragen of neem vrijblijvend contact op.
Ik denk graag met je mee!